Glitterslak

Vanmorgen vond ik een naaktslak bij de achterdeur. Met stoffer en blik, en onnodig gestrekte armen, veegde ik de zwarte massa op en zette het uit in de tuin. Het bleef er een tijdje liggen. Verward misschien of ontevreden over de plek die ik het had toebedeeld. 

Ik wachtte het spektakel niet af en liep terug naar binnen, de keuken in, en zag daar dat de slak een spoor op de vloer had achtergelaten. Opnieuw verafschuwde ik de glimmende gast die mijn huis ongevraagd was binnengedrongen. Met een verwrongen gezicht gooide ik een theedoek op de grond en begon met de punt van mijn teen over de vloer te wrijven, de theedoek als een sluier om mijn grote teen. Ik dacht: waarom pak ik slakken met een huisje zonder moeite op, maar kan een naaktslak iedere keer weer rekenen op mijn zure gezicht?

Toen ik mezelf nog een meisje noemde ging dat anders. Slakken waren mijn speelgoed. 

Het slakkenspel ging ongeveer zo: 

Zoek een stuk of vijf grote witte wijngaardslakken, ‘leen’ de zilveren glitterstift van je stiefzus als ze even niet kijkt en nummer de kandidaten. Het startschot volgt, de zilveren nummers op de huizen en hun krioelende slijmspoor glinsteren. Terwijl je langs de zijlijn jouw favoriete slak aanmoedigt begrijp je opeens waarom je moeder je altijd een ekster noemt. 

Niet nu. Je moet je aandacht bij het spel houden. 

De slakken glibberen geruisloos over de stenen. Je hebt geen idee hoe lang het spel gaat duren maar ingrijpen mag niet. De slakken kiezen hun eigen weg. Besluit de jouwe om de andere kant op te kruipen? Pech. Verkeerd gekozen. Verliezen twee slakken zich in een innige worsteling op het parcours? Niet te lang naar kijken, het einde komt sneller dan je denkt. Nummer twee en drie liggen nu aan kop. De rest begreep het startschot niet of besloot een alternatieve route te volgen terwijl ik de baan nog zo duidelijk had uitgestippeld met kleine berkentakjes. 

En dan daar, de finishlijn. Slak nummer vier, een gespikkeld exemplaar met dikke schubben, haalt onverwacht zijn soortgenoten in, walst over het lint van gras, ziet geen einde en bedenkt zich pas centimeters later dat het heeft gedaan wat ik vroeg. Juichen, doe alleen ik. 

Jaren later, toen ik al lang niet meer met slakken speelde, vond ik een deel van de deelnemers terug. De achtergelaten zilveren huizen, medailles in het hoge gras. 

Ik sta in de keuken en zucht. De naaktslak in de tuin verdient beter. Beter dan ik. Deze slak is slechts een wereldreiziger of vrijwillig nudist. 

Het is moderner dan zijn soortgenoot met huis, het beweegt zich soepel tussen de tegels, over stenen, over gruis, over mijn onzichtbare voetstappen.

Ik loop opnieuw de tuin in, speur de bodem af en zoek.

Het gras schittert.